Picea abies 'Dr Barański'

świerk pospolity 'Dr Barański'

pochodzenie: polska odmiana
odkrywca, hodowca (selekcjoner): dr inż. Stanisława Barańskiego Polska; wprowadzenie do handlu: BÓR” Szkółka Drzew i Krzewów Ozdobnych 2012 Polska

pokrój: przewisający (płaczący, zwisły)

docelowa wysokość: od 15 m do 20 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

Żywotne, szybko rosnące drzewo o zwisających pędach i kopulastym pokroju, dorastające do około 20 m wysokości. Odmiana polska. Tworzy silny, prosty przewodnik od którego odchodzą poziomo ułożone konary wyrastające w regularnych okółkach. Pędy boczne są szeroko rozpostarte, rzadko i słabo rozgałęzione, przewieszają się pod własnym ciężarem do dołu, podobnie jak u form płaczących. W efekcie korona starszych drzew przyjmuje postać malowniczej, ażurowej kopuły. Igły mają około 2 cm długości, są drobne, jasne, szarozielone, gęsto ułożone wokół pędów. Szyszek dotychczas nie zaobserwowano. Świerk pospolity jest gatunkiem rodzimym, przystosowanym do uprawy w klimacie Polski. Drzewa najlepiej rosną na glebach świeżych, gliniasto-piaszczystych, umiarkowanie wilgotnych, lecz nie podmokłych, lekko kwaśnych. Świerk i jego odmiany preferują stanowiska chłodne, o wilgotnym mikroklimacie, nie lubią upału i suszy. Wymagają pełnego nasłonecznienia. Rośliny wykazują całkowitą odporność na mróz, są zdrowe, nie wymagają żadnych zabiegów pielęgnacyjnych. Wśród szkodników mogących atakować rośliny, najczęściej spotyka się przędziorki, powodujące żółknięcie i opadanie igieł, oraz ochojnika zielonego, odpowiedzialnego za powstawanie ananasowatych, kolczastych galasów u nasady pędów. Odmiana została znaleziona w 1975 roku w Górach Swiętokrzyskich u podnóża rezerwatu Świnia Góra, na terenie obecnego nadleśnictwa Starachowice. Okaz mateczny rośnie nad brzegiem strumienia w lesie olchowo-brzozowym. W latach osiemdziesiątych XX wieku wichura odłamała wierzchołek wysokiej brzozy, który spadając spowodował złamanie w połowie tego niezwykłego okazu świerka. Dzięki temu możliwe było pozyskanie zrazów i rozmnożenie rośliny. Nowa odmiana została po raz pierwszy wprowadzona do handlu dopiero w 2012 roku przez szkółkę drzew i krzewów ozdobnych Bór, a w 2014 roku została zgłoszona do Konkursu Roślin Nowości międzynarodowej wystawy „Zieleń to Życie” w Warszawie.

autorzy opisu tekstowego: Grzegorz Falkowski; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie polska odmiana
odkrywca, hodowca (selekcjoner): dr inż. Stanisława Barańskiego Polska; wprowadzenie do handlu: BÓR” Szkółka Drzew i Krzewów Ozdobnych 2012 Polska
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma drzewo
siła wzrostu roślina szybkorosnąca
pokrój przewisający (płaczący, zwisły)
docelowa wysokość od 15 m do 20 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn lekko kwaśny do obojętnego
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ciekawy pokrój
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
parki
drzewo alejowe parkowe
szpaler
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
soliter (pojedynczo)
strefa 5
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Grzegorz Falkowski Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: róża \'Albertine\'

Rosa 'Albertine'

róża 'Albertine'

Od blisko wieku jedna z najbardziej popularnych i lubianych klasycznych róż pnących pochodzących od róży Wichury (Rosa wichurana), z grupy climber. Pąki kwiatowe, ciemnoróżowokoralowe z łososiowym odcieniem. Kwiaty duże, o średnicy ok. 8 cm, o szalkowatym kształcie i luźno ułożonych licznych, delikatnych i nierównych płatkach, co daje efekt nieregularnej budowy. Barwa kwiatów jest – zasadniczo mocnoróżowe z łososiowym/miedzianym odcieniem, blaknące wraz z przekwitaniem, a w czasie upałów do prawie porcelananoworóżowe. Pachną bardzo intensywnie, odurzająco słodko, wyczuwalnie z odległości kilku metrów. W kwiatostanach znajduje się 3-7 kwiatów. Bardzo obfite kwitnienie rozpoczyna się zwykle pod koniec czerwca i trwa ok. 3 tygodni. Owoce nie zawiązują się, a kwitnienie się nie powtarza. Krótkie pędy z kwiatami rosną wyłącznie na gałązkach ubiegłorocznych i starszych. Kwiaty ładnie prezentują się na tle ciemnozielonego, matowego ulistnienia. Pędy i unerwienie liści mają purpurowe akcenty barwne. Liście utrzymują się do silniejszych mrozów, często marzną na roślinie. Pędy bardzo długie, młode dość cienkie i wiotkie, z odcieniem purpurowym, starsze – grubsze, silniejsze o szarobrunatnej korze. Odmiana rośnie bardzo intensywnie, jest żywotna. W łagodnym klimacie dorasta przy podporze do 4 m, a bez podpory do 2 m wysokości i 4 m szerokości. Krzewy tej odmiany rosną zdrowo, ale w miejscach mało przewiewnych, w wilgotne i chłodne lata, mogą być porażane przez mączniaka prawdziwego, podobnie jak liczne inne róże z tej grupy. Krzewy należy dobrze okrywać na zimę, wysoko kopczykować, a pędy okładać matami słomianymi, a najlepiej zdejmować z podpór i okrywać na podłożu. Takie postępowanie ma na celu ochronę pędów najmłodszych – kwitnących w przyszłym sezonie. Wiosną stosuje się ograniczone cięcie polegające głównie na wycięciu pędów przemarzniętych, chorych, słabych, przycięciu bocznych do grubości ,,ołówka”. Latem po kwitnieniu usuwa się przekwitłe kwiatostany oraz wycina się stare, 3-4 letnie oraz najsłabsze, zagęszczające pędy (niekoniecznie corocznie). Wymagania glebowe przeciętne, nie lubi tylko gleb skrajnie suchych i wilgotnych, a także słabych. Stanowisko powinno być osłonięte, najlepiej w pełni nasłonecznione lub lekko półcieniste. Może rosnąć przy ścianie (nie na północnej lub silnie nagrzewającej się) lub innych podporach - stabilnych, mocnych, dość dużych. Doskonale nadaje się do rozpinania na wszelkiego rodzaju łukach, bramkach, trejażach. Może rosnąć bez podpory, jako soliter lub wspinając się po sąsiadującym murku, pniach drzew itp. Odmiana przeznaczona głównie do uprawy amatorskiej, w ogrodach, w miejscach reprezentacyjnych i wypoczynkowych. Odległość sadzenia przy podporze – minimum 1,0 m.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11149
rośliny
7671
opisów

Ostatni wpis:

2022-12-02
Acer negundo 'Aureovariegatum'
17852
zdjęć
8935
roślin w produkcji
186
osób online