Berberis thunbergii 'Ruby Star' PBR

berberys Thunberga 'Ruby Star'

pochodzenie: polska odmiana
odkrywca, hodowca (selekcjoner): Janusz Szewczyk, 2014; wprowadzenie do handlu: Szkółka Drzew i Krzewów Ozdobnych Maria i Janusz Szewczyk 2016

pokrój: kulisty

docelowa wysokość: od 0,2 m do 0,5 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

ph podłoża: roślina tolerancyjna

Miniaturowy krzew liściasty o kulistym pokroju i bardzo wolnym tempie wzrostu. Po 6 latach uprawy dorasta do 30 cm średnicy. Liście są łopatkowate, owalne, intensywnie karminowo-czerwone z cienką złotą obwódką na brzegu. Jesienne przebarwienie liści jest również czerwone. Żółte, drobne kwiaty pojawiają się wiosną. Owocami są nieduże, podługowate czerwone jagody dojrzewające późnym latem. Krzew preferuje gleby próchniczne, przepuszczalne, umiarkowanie wilgotne, stanowiska słoneczne. Odmiana odporna na mróz, strefa 5b, polecana do małych ogrodów, na rabaty, zwłaszcza jako roślina obwódkowa, skalniaki, do sadzenia w pojemnikach ustawianych na balkonach i tarasach. Roślina zgłoszona do Konkursu Roślin Nowości wystawy 'Zieleń to Życie' w 2016 r. przez Szkółki Roślin Ozdobnych WAŻYŃSCY.

autorzy opisu tekstowego: Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie polska odmiana
odkrywca, hodowca (selekcjoner): Janusz Szewczyk, 2014; wprowadzenie do handlu: Szkółka Drzew i Krzewów Ozdobnych Maria i Janusz Szewczyk 2016
grupa roślin liściaste
grupa użytkowa liściaste
forma krzew
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój kulisty
docelowa wysokość od 0,2 m do 0,5 m
barwa liści (igieł) czerwone i purpurowe
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów pojedyncze
kwiatostan
barwa kwiatów żółte
pora kwitnienia maj
czerwiec
owoce czerwone
ozdobne
pora owocowania wrzesień
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ciekawy pokrój
ładne jesienne zabarwienie
ozdobne z liści/igieł
roślina kolczasta lub ciernista
zastosowanie ogrody przydomowe
ogrody skalne
ogrody wrzosowiskowe
rabaty
pojemniki, balkony, tarasy
w grupach
strefa 5b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autor opisu tabelarycznego: Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: pluskwica sercolistna

Actaea racemosa var.cordifolia

pluskwica sercolistna

Odmiana botaniczna pluskwicy groniastej. Wiosną tworzy okazałe, ciemnozielone kępy średnicy 60-90 cm złożone z dużych, podwójnie lub potrójnie pierzastosiecznych, długoogonkowych liści złożonych z szerokich, jajowatych 3-5-7 klapowych listków z faliście piłkowanym brzegiem i sercowatą nasadą (stąd nazwa sercolistna). W sierpniu ze środka kępy wyrastają sztywne pędy kwiatostanowe wysokości 0,9-1,5 m. Są lekko rozgałęzione w górnej części i zakończone długimi, 40-60 cm, bardzo wąskimi, cylindrycznymi i lekko przewieszającymi na końcach gronami złożonymi z licznych, drobnych, kremowobiałych kwiatów. Imponujące długością kwiatostany przypominają wyglądem puszyste świece (stąd inna nazwa świecznica), gdyż główną ozdobą kwiatów są bardzo długie (5-10 mm) kredowobiałe pręciki okalające białe znamię słupka. Działki kielicha wcześnie odpadają, pozostają jedynie zakryte przez pręciki, mniej widoczne, kubkowate płatki korony z miodnikami. Po przekwitnięciu kwiaty przekształcają się w owoce - suche mieszki o długości 5-10 mm wypełnione wewnątrz nasionami. Wyschnięte owocostany, zdobią ogrody jeszcze przez wiele tygodni. Intensywny niezbyt przyjemny zapach kwiatów zwabia muchy, komary i chrząszcze. Pluskwica sercolistna jest byliną trwałą, odporną na choroby i szkodniki. Preferuje stanowiska półcieniste, gleby żyzne, stale umiarkowanie wilgotne, przepuszczalne, z dużą ilością substancji organicznej. Może rosnąć także w słońcu pod warunkiem dostatecznej ilości wilgoci w podłożu. W czasie dłuższej suszy wymaga podlewania. Szczególnie wrażliwe na brak wody i niedostatek składników pokarmowych są egzemplarze młode (brązowienie brzegów liści). W silnym ocienieniu rośliny słabiej kwitną. Możemy je rozmnażać wczesną wiosną przez podział lub nasiona wysiewane zaraz po zbiorze. Bylina szczególnie przydatna do obsadzania półcienistych zakątków pod drzewami i krzewami a także na tle północnych ścian budynków i parkanów, zwłaszcza w ogrodach naturalistycznych i wiejskich. Ładnie wygląda sadzona pojedynczo, jako efektowna roślina architektoniczna, a także w grupach, na rabatach z innymi wysokimi bylinami (tojadami, zawilcami japońskimi, parzydłem, paprociami, funkiami). Dobra roślina okrywowa w półcieniu. Duże grupy z wielkich, ciemnozielonych liści wprowadzają do ogrodów nie tylko efektowną kolorystykę, ale także ciekawą strukturę.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11261
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17958
zdjęć
9038
roślin w produkcji
129
osób online