Monarda bradburiana
pysznogłówka Branbury'ego
Aromatyczna i miododajna bylina o luźnym, kępiastym pokroju, uprawiana w ogrodach ze względu na jasnoróżowe kwiaty masowo oblatywane przez owady zapylające. Tworzy krótkie podziemne kłącza, za pomocą których się rozrasta. Wiosną z kłączy wyrastają proste, ulistnione łodygi. Liście ciemnozielone, w zarysie owalno-lancetowate, zaostrzone na wierzchołkach, na brzegu ząbkowane, do 9 cm długości i do 5 cm szerokości, ułożone w parach naprzeciw siebie oraz nakrzyżlegle. Ulistnienie jest zdrowe, niewrażliwe na porażenie przez mączniaka. Same rurkowate, dwuwargowe, różowe, są zebrane w główkowate kwiatostany na szczytach łodyg oraz w kątach górnych liści. Dolna warga kwiatów znacznie szersza niż u pysznogłówki dwoistej, z ciemnoróżowymi plamami, warga górna cienka, nitkowata. Kwiatostany od spodu są ozdobione nabiegłymi fioletowo podsadkami - wybarwionymi liśćmi podkwiatostanowymi, przypominającymi płatki kwiatów. Roślina dorasta do 60 cm wysokości, zakwita wcześniej od innych pysznogłówek – w czerwcu i kwitnie do lipca. Po ścięciu przekwitłych kwiatostanów ponownie zakwita. Kwiaty są odwiedzane przez różne gatunki owadów zapylających - pszczoły, trzmiele, ćmy i motyle. Roślina łatwa w uprawie. Preferuje gleby przepuszczalne, piaszczysto-gliniaste, umiarkowanie wilgotne, stanowiska słoneczne. Jest odporna na mróz. Co kilka lat wymaga podzielenia i przesadzenia na nowe miejsce. Polecana do sadzenia na rabatach o charakterze rustykalnym oraz w kompozycjach naturalistycznych, tworzonych w ogrodach przydomowych, osiedlowych, na działkach oraz w zieleni publicznej.
| zasięg geograficzny | Południowo-wschodznia i centralna część USA |
| grupa roślin | byliny |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
