Paeonia officinalis 'Alba Plena'

Kępiasta bylina o ozdobnych, białych kwiatach i dekoracyjnych liściach, dorastająca do 50-60 cm wysokości. Roślina tworzy zgrubiałe korzenie zwane marchwiastymi. Łodygi wyrastają wczesną wiosną z ukrytych pod ziemią pąków. Liście są głęboko powcinane i podzielone na liczne segmenty. Listki są wąskoeliptyczne, od góry ciemnozielone, od spodu jaśniejsze. Kwiaty rozwijają się z kulistych pąków w połowie maja, są białe, pełne, średniej wielkości, mają około 15 cm średnicy. Zewnętrzne płatki są duże, muszelkowate, lekko pofalowane, wewnętrzne węższe, drobniejsze i bardziej powcinane. W czasie kwitnienia roślina wymaga podpór, bo łodygi mają tendencję do uginania się pod ciężarem kwiatów. Po kwitnieniu roślina pozostaje ozdobna z liści aż do końca sezonu wegetacyjnego. Bylina nietrudna w uprawie. Najlepiej rośnie na glebach piaszczysto-gliniastych, umiarkowanie wilgotnych, przepuszczalnych, na stanowiskach słonecznych lub półcienistych, osłoniętych od wiatru. Sadzona w lekkim półcieniu kwitnie dłużej. Roślina odporna na mróz, długowieczna, nie lubi częstego przesadzania, sadzona zbyt głęboko może nie kwitnąć. Bardzo stara odmiana, uprawiana już w XIX wieku, polecana do sadzenia na rabatach bylinowych w ogrodach przydomowych, doskonale nadaje się do tworzenia kompozycji w stylu angielskim lub rustykalnym. Kwiaty można ścinać i wstawiać do wazonu.

autorzy opisu tekstowego: Wiesław Szydło; Związek Szkółkarzy Polskich

grupa roślin

byliny

STREFA	Temp. minimalne
5B	-26°C / -23°C
6a	-23°C / -21°C
6b	-20°C / -18°C
7a	-18°C / -15°C
7b	-15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wiesław Szydło Związek Szkółkarzy Polskich