Phlox 'Windsor'
floks 'Windsor'
Grupa Paniculata
Stara brytyjska odmiana floksa wiechowatego, otrzymana w 1953 r. przez Freda Simpsona. Bylina ta dorasta do 90 cm wysokości, tworzy proste, sztywne łodygi pokryte ciemnozielonymi, eliptycznymi liśćmi. Zebrane w owalne kwiatostany kwiaty są łososioworóżowe, z rozmytym, malinowym oczkiem. Płatki korony szerokie, charakterystycznie pofalowane, lekko nachodzące na siebie. Kwitnie od lipca do września. Bylina całkowicie odporna na mróz, mało wymagająca. Stanowisko słoneczne do półcienistego, najlepiej osłonięte przed słońcem w godzinach południowych. Jak większość floksów wiechowatych najlepiej rośnie na glebach żyznych i stale umiarkowanie wilgotnych (w naturze gatunek porasta wilgotne lasy). Floksy szybko wyczerpują glebę ze składników pokarmowych, dlatego wskazane jest ich dzielenie i przesadzanie co 4-5 lat. Odmiana polecana na rabaty. Przydatna również na kwiaty cięte. Przyciąga do ogrodu pszczoły, motyle i inne owady.
| pochodzenie | odkrywca, hodowca (selekcjoner): Fred Simpson Wielka Brytania; wprowadzenie do handlu: 1953 |
| grupa roślin | byliny |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
