Drzewo o wyróżniającym się, płaczącym pokroju, efektownie przebarwiające się jesienią. Dorasta do 5-8 m wysokości i 4-5 m szerokości. Historia uprawy tej odmiany sięga ponad 300 lat. Roślinę sadzono w Japonii przy buddyjskich świątyniach. Drzewo początkowo rośnie parasolowato, później się wypiętrza i mocno rozrasta na boki. Pnie i konary pokrywa włóknista, podłużnie spękana kora. Długopędy są cienkie, czerwonobrązowe, rozgałęziają się widlasto. Dojrzałe liście są szarozielone z delikatnym, niebieskawym odcieniem, od spodu jasne, srebrzyste. Młode wiosenne liście są fioletowawe, następnie soczyście jasnozielone. Liście na długopędach są okrągłe, mają sercowate nasady oraz karbowane brzegi. Liście wyrastające z krótkopędów są jajowate, a ich brzegi pozostają gładkie. Jesienią drzewa przybierają wyraziste, ciepłe barwy, przypominające kolory bursztynu. W tym okresie drzewa prezentują się spektakularnie. Po opadnięciu liście wydzielają ciekawy, słodki, korzenny zapach, przypominający zapach piernika – stąd w Niemczech grujecznik jest nazywany piernikowym drzewem. Grujecznik japoński preferuje gleby żyzne, stale umiarkowanie wilgotne, stanowiska zaciszne, nasłonecznione do lekko ocienionych, jest odporny na mróz, ale wrażliwy na późnowiosenne, majowe przymrozki. W przypadku uszkodzeń majowych przyrostów rośliny dosyć dobrze i szybko się regenerują. Drzewa nadają się do sadzenia w ogrodach przydomowych, osiedlowych i parkach. Ich ozdobą są zdrowe, ładne przez cały sezon liście oraz atrakcyjny pokrój.
UWAGA! Bazy danych Związku Szkółkarzy Polskich nie mogą by traktowane jako narzędzie do przeprowadzania wyczerpujących poszukiwań na temat prawnej ochrony odmian i nazw roślin oraz dostępności roślin w ofercie szkółek. Jednocześnie informujemy, że dokładamy wszelkich starań, aby dane prezentowane w naszym serwisie były aktualne i kompletne.
