Chamaecyparis pisifera 'Sungold'

cyprysik groszkowy 'Sungold'

pokrój: nieregularny

pokrój: płaskokulisty

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

nagrody: Award of garden Merit - 2012r.

Piękna, pochodząca z Kanady, karłowa odmiana o półkulistym, 'pagórkowatym' pokroju, osiągająca w wieku 10 lat ok. 0.6 m wysokości przy dwukrotnie większej średnicy. Pędy sznurkowate,krótkie, przewisające, wypiętrzające się w wielu skupiskach stąd powierzchnia rośliny nie jest gładka tylko przypomina pagórki. Kolor zmienny, żółtozielony lub złocisty. Wymagania glebowe i wilgotnościowe przeciętne. Odmiana ta zaliczana jest do roślin o dobrej mrozoodporności. Polecana na stanowiska silnie nasłonecznione, do ogrodów skalnych i wrzosowiskowych. Rośliny sadzone blisko siebie (co 0.5-1m) dają ciekawy efekt okrywowy. Znaleziona została jako siewka popularnej ale silniej rosnącej odmiany 'Filifera Aurea'. Odmiana doceniona nagrodą Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego w 2012r.

autorzy opisu tekstowego: Wiesław Szydło; Związek Szkółkarzy Polskich

pochodzenie odkrywca, hodowca (selekcjoner): Gordon Bentham Kanada; wprowadzenie do handlu: F.J Grootendorst & Sons 1969 Holandia
grupa roślin iglaste
grupa użytkowa iglaste
forma krzew
siła wzrostu roślina wolnorosnąca
pokrój nieregularny
płaskokulisty
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) żółte, złociste
zimozieloność liści (igieł) igły zimozielone
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża odczyn kwaśny
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ciekawy pokrój
ozdobne z liści/igieł
roślina zimozielona
zastosowanie ogrody przydomowe
ogrody skalne
ogrody wrzosowiskowe
pojemniki, balkony, tarasy
w grupach
nagrody Award of garden Merit - 2012r.
strefa 5b
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Wiesław Szydło Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: pluskwica groniasta

Actaea racemosa

pluskwica groniasta

Wysoka, długowieczna bylina przeznaczona do sadzenia w cienistych zakątkach ogrodu, ozdobna przede wszystkim z długich, wyprostowanych kwiatostanów przypominających wyglądem świece (stąd inna nazwa świecznica). W okresie kwitnienia osiąga zwykle 1,20-1,80 m, choć w optymalnych warunkach może dorastać nawet do 2,5 m wysokości. W okresie intensywnego wzrostu przyrasta nawet 45-55 cm miesięcznie. Wiosną tworzy okazałe, ciemnozielone kępy (60-120 cm średnicy) z dużych, trójdzielnych, długoogonkowych liści, złożonych z jajowato-lancetowatych, piłkowanych, skórzastych listków. W lipcu i sierpniu w wierzchołkowej części sztywnych, prostych, słabo rozgałęzionych pędów rozwija liczne (50-110), puszyste, kredowobiałe kwiaty zebrane w wąziutkie, kłosowate grona długości 40-60 cm. Drobne kwiatki pozbawione są płatków i działek kielicha, rozwijają natomiast bardzo długie, 5-10 mm, kredowobiałe pręciki okalające białe znamię słupka. Kwiaty wydzielają intensywny, niezbyt przyjemny zapach, który zwabia muchy, komary i chrząszcze. Przekwitające kwiaty zamieniają się w owoce - suche mieszki długości 5-10 mm z kilkoma nasionami wewnątrz. Wyschnięte owocostany zdobią jeszcze ogrody przez wiele tygodni. Pluskwica jest byliną trwałą, odporną na choroby i szkodniki. Preferuje stanowiska półcieniste i cieniste oraz żyzne, stale umiarkowanie wilgotne, przepuszczalne gleby z dużą ilością substancji organicznej. Może rosnąć także w słońcu pod warunkiem dostatecznej ilości wilgoci w podłożu. W czasie dłuższej suszy wymaga podlewania. Szczególnie wrażliwe na brak wody i niedostatek składników pokarmowych są egzemplarze młode (brązowienie brzegów liści). W silnym ocienieniu rośliny słabiej kwitną a pędy kwiatowe wyginają się w kierunku światła. Wysokie pędy kwiatowe, zwłaszcza na wietrznych, nieosłoniętych stanowiskach, wymagają czasami podpór. Rozmnażana wczesną wiosną przez podział roślin lub nasiona wysiewane tuż po zbiorze. Bylina szczególnie przydatna do obsadzania półcienistych zakątków pod drzewami, krzewami oraz północnymi ścianami budynków lub parkanów, zwłaszcza w ogrodach naturalistycznych i wiejskich. Ładnie wygląda sadzona pojedynczo, jako efektowna roślina architektoniczna, a także w grupach na rabatach z innymi wysokimi bylinami (tojadami, zawilcami japońskimi, parzydłem, paprociami, funkiami). Wielkie, ciemnozielone liście wprowadzają do ogrodów nie tylko efektowną kolorystykę, ale także ciekawą strukturę.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: świerk biały \'Conica Maigold\'

Picea glauca 'Conica Maigold'

świerk biały 'Conica Maigold'

Karłowa, wolno rosnąca forma świerka, tworząca gęste, regularne stożki o złocistym, wiosennym przyroście. Roślina rocznie przyrasta o 5-6 cm, osiągając po 10 latach uprawy około 1 m wysokości. Igły są cienkie, krótkie, lekko kłujące, osadzone wokół pędów. Pędy cienkie, sztywne, u młodych roślin wzniesione, u starszych ułożone poziomo. Gałązki drobne, liczne, gęsto upakowane, każda zakończona wyraźnym, jasnobrązowym pąkiem szczytowym, tworzą jednolicie zakrytą powierzchnię. Z biegiem lat na szczycie starszych roślin mogą tworzyć się dwa wierzchołki. Cechą charakterystyczną odmiany jest żółtokremowa barwa młodych pędów pojawiających się w pierwszym, wiosennym przyroście. Po wyrośnięciu i zdrewnieniu młodych gałązek złocista barwa igieł zmienia się na jasnozieloną, ale wierzchołki pędów jeszcze dosyć długo pozostają żółtawe. Drugi, letni przyrost jest zielony. Szyszek nie zawiązuje. Odmiana mało wymagająca, najlepiej rośnie na glebach zasobnych w składniki pokarmowe i stale wilgotnych, ale całkiem nieźle radzi sobie na większości przeciętnych, lekko kwaśnych gleb ogrodowych. Stanowisko słoneczne. Roślina odporna na mróz, ale w pierwszych latach uprawy zaleca się cieniowanie roślin od strony południowej na zimę. Lekkie okrycie za pomocą cieniówki lub agrowłókniny zabezpieczy igły przed wysychaniem w mroźne, słoneczne dni. Najczęściej igły wysychają od strony nasłonecznionej, wówczas wraz z nadejściem wiosny żółkną i opadają. Podobne objawy może spowodować pojawienie się przędziorka sosnowca pod koniec wiosny lub latem. Po zauważeniu objawów w postaci żółknięcia igieł w okresie wegetacji krzewy należy opryskać jednym ze środków służących do zwalczania przędziorków (akarycydem). Podniesiona wilgotność powietrza sprzyja ograniczeniu występowania szkodnika. Jeśli w koronie pojawią się silnie rosnące, długie pędy należy je usuwać, bowiem tego typu rewersje mogą spowodować zagłuszenie odmiany i z czasem jej zanikanie. Odmiana doskonale nadaje się do tworzenia barwnych kompozycji ogrodowych wraz z innymi, wolno rosnącymi roślinami iglastymi. Bardzo dobrze prezentuje się na wrzosowiskach, w ogrodach skalnych a także w pojemnikach. W okresie Bożego Narodzenia może służyć za oryginalną choinkę.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11149
rośliny
7671
opisów

Ostatni wpis:

2022-11-23
Berberis thunbergii 'Atropurpurea'
17852
zdjęć
8937
roślin w produkcji
76
osób online