Cirsium japonicum

ostrożeń japoński

pokrój: krzewiasty wyprostowany

docelowa wysokość: od 1 m do 2 m

nasłonecznienie: stanowisko słoneczne

wilgotność: podłoże umiarkowanie wilgotne

ph podłoża: roślina tolerancyjna

Krótkowieczna, kolczasta bylina pochodząca z Japonii. Osiąga wysokość od 1 do 1,5 m przy średnicy ok. 0,6 m. Pędy sztywne, wzniesione, gałęziste, pokryte nielicznymi, znacznie od siebie oddalonymi, naprzeciwlegle ułożonymi liśćmi. Liście zielone, jajowatolancetowate, pierzastodzielne, o brzegu kolczasto-ząbkowanym, obejmujące nasadą łodygę. Dolne liście odziomkowe znacznie większe, nawet 30 cm długości, o kształcie podługowatojajowatym, pierzastodzielne lub klapowane, o brzegu silnie kolczasto-ząbkowanym. Tworzą przyziemną rozetę. Główną ozdobą rośliny są duże, lilaróżowe kwiaty rozwijające się od czerwca do sierpnia, na końcach sztywnych pędów kwiatostanowych (szypuł). Kwiaty to walcowatojajowate koszyczki kwiatowe o średnicy 4-5 cm, wyrastające pojedynczo lub skupione po kilka na szczycie. Otoczone są przez ułożone dachówkowato, w kilku rzędach, lancetowate, kolczasto zakończone okrywy koszyczka. Kwiaty w koszyczkach są obupłciowe, zapylane przez owady – pszczoły, motyle, ćmy i muchy. We wrześniu i październiku miejsce kwiatów zajmują owoce - niełupki z białym, pierzastym puchem kielichowym. Rośliny najlepiej rosną i kwitną posadzone w pełnym słońcu, na glebie piaszczysto-gliniastej, żyznej, stale umiarkowanie wilgotnej. Znoszą także lekki półcień i dadzą sobie radę na każdej przeciętnej glebie ogrodowej. Roślina mrozoodporna. Łatwo rozmnaża się przez wysiew nasion, a odmiany ogrodowe przez podział wiosną lub jesienią. By zapobiec samorozsiewaniu się nasion należy usuwać przekwitnięte kwiaty. Gatunek rzadko atakowany przez szkodniki i choroby. Ze względu na efektowny pokrój i ulistnienie jest cenną rośliną soliterową. Dobrze sprawdza się jako bylina rabatowa, zwłaszcza w ogrodach nieformalnych i japońskich. Ciekawie prezentuje się sadzona pojedynczo i w grupach, w ogrodach skalnych, na tle żwirowej płaszczyzny. Nadaje się na kwiat cięty i do suszonych bukietów, jednak ostre, kolczaste liście ograniczają jej użyteczność. Korzenie, liście i pędy tych roślin wykorzystywane są w medycynie, jako środki przeciwzapalne, moczopędne i hemostatyczne.

autorzy opisu tekstowego: Ewa Chojnowska; Związek Szkółkarzy Polskich

zasięg geograficzny Japonia
grupa roślin byliny
grupa użytkowa byliny
forma bylina
siła wzrostu wzrost typowy dla gatunku
pokrój krzewiasty wyprostowany
docelowa wysokość od 1 m do 2 m
barwa liści (igieł) ciemnozielone
zimozieloność liści (igieł) liście opadające na zimę
rodzaj kwiatów kwiatostan
barwa kwiatów różowe
lila
pora kwitnienia czerwiec
lipiec
sierpień
owoce białe
ozdobne
pora owocowania sierpień
wrzesień
październik
nasłonecznienie stanowisko słoneczne
wilgotność podłoże umiarkowanie wilgotne
ph podłoża roślina tolerancyjna
rodzaj gleby przeciętna ogrodowa
walory ciekawy pokrój
ozdobne owoce
ozdobne z kwiatów
roślina kolczasta lub ciernista
zastosowanie ogrody przydomowe
ogrody orientalne
kompozycje naturalistyczne (parki i ogrody)
rabaty
kwiaty cięte
suche bukiety
w grupach
soliter (pojedynczo)
strefa 6
STREFA Temp. minimalne
5a -26°C / -23°C
6a -23°C / -21°C
6b -20<°C / -18°C
7a -18°C / -15°C
7b -15°C / -12°C

autorzy opisu tabelarycznego: Ewa Chojnowska Związek Szkółkarzy Polskich

Poznaj również

zdjecie rosliny: róża \'Don Juan\'

Rosa 'Don Juan'

róża 'Don Juan'

Klasyczna, wielkokwiatowa róża czepna, nazwana imieniem półlegendarnego bohatera. Wyróżnia się silnie pachnącymi kwiatami o aksamitnych, intensywnie ciemnoczerwonych płatkach. Odmiana rośnie średnio silnie. W dobrych warunkach klimatycznych może dorastać do ok. 4 m, ale w Polsce zwykle nie przekracza 2,5 m wysokości. Pędy dość sztywne i grube, kolczaste, niezbyt liczne i słabo rozgałęzione. Liście duże, ciemnozielone, lekko połyskujące. Kwiaty dostojne, szlachetnie zbudowane, duże, o średnicy ok. 10 cm, bardzo pełne, pojawiają się pojedynczo lub po kilka w kwiatostanach. Nie mają tendencji do blaknięcia podczas upalnej pogody. Kwitnienie rozpoczyna się w drugiej połowie czerwca i później powtarza się aż do późnej jesieni. Owoce pomarańczowe, duże, zawiązują się na nie ciętych krzewach. Odporność na mróz dość dobra, jednak wskazane jest okrywanie krzewu na zimę w całości. Odmiana nie szczególnie podatna na choroby. Zaleca się, zwłaszcza w wilgotne lata, zabiegi zapobiegające rozwojowi chorób grzybowych. Różę tę przycina się corocznie wiosną, w podobny sposób jak i inne z grupy pnących o tym typie wzrostu. Przekwitłe kwiaty i kwiatostany usuwa się na bieżąco. Pnącze wymaga stabilnych, ale niezbyt dużych podpór i regularnego do nich podwiązywania. Stanowisko powinno być osłonięte. Nie należy tej rośliny sadzić na północnej lub silnie nagrzewającej się ścianie. Najlepsze są miejsca w pełni nasłonecznione, dobre - lekko półcieniste. Odmiana przeznaczona głównie do uprawy amatorskiej, w miejscach reprezentacyjnych i wypoczynkowych w ogrodzie. Nadaje się na kwiat cięty. Odległość sadzenia przy podporze – minimum 1,0 m.

Dostępne u producenta
zdjecie rosliny: róża \'Excelsa\'

Rosa 'Excelsa'

róża 'Excelsa'

Jedna z najbardziej znanych i chętnie sadzonych odmian róż pnących. Kwiaty są karminoworóżowe, małe, średnicy około 3 cm, rozetowe, bardzo pełne, w dużych, wielokwiatowych kwiatostanach. Pachną słabo. Kwitnienie jest bardzo obfite, późne - najczęściej rozpoczyna się na przełomie czerwca i lipca, trwa około miesiąca. Krzew nie powtarza kwitnienia i nie zawiązuje owoców. Kwiatostany powstają na krótkich pędach wzdłuż ubiegłorocznych przyrostów. Pędy jednoroczne nie zakwitają. Liście nieduże, złożone z małych, świeżozielonych, błyszczących listków. Pędy bogato ulistnione, jednoroczne bardzo długie, nawet 3-5 metrowe, cienkie i elastyczne, dają się łatwo układać i formować na podporach. Rośliny silnie się rozrastają, tworzą wiele pędów latem, z których część trzeba usuwać, a pozostałe regularnie przywiązywać do podpór, aby zachować pokrój pnącza. Wysokość roślin zależy głównie od podpory, w Polsce jest to najczęściej 2-3 m. Podpory mogą być różne, ale muszą być wystarczająco duże i mocne. Róże tego typu (rambler) sadzi się często przy podporach naturalnych, najczęściej przy pniach drzew o luźnej koronie, rzadziej przy naturalnych podporach skalnych, wówczas krzewy mogą osiągać większą wysokość. Odmiana rośnie dobrze w miejscu słonecznym, ale toleruje też częściowe zacienienie. Odporność na mróz jest dość dobra, jednak w ostrzejsze zimy pędy mogą marznąć i wówczas krzewy nie kwitną. Wskazane jest okrywanie podstawy pędów kopczykiem i chociaż częściowe zabezpieczenie korony. Po przemarznięciu regeneruje dobrze. Rośnie zdrowo, ale w mniej przewiewnych miejscach i w dużym zagęszczeniu porażana jest często przez mączniak prawdziwy. Zalecane jest dwukrotnie cięcie w sezonie - po kwitnieniu usuwa się pędy słabe oraz te, które kwitły, natomiast wiosną pędy przemarznięte, cienkie i zbyt zagęszczone. Przeciętna rozstawa sadzenia co 1 - 1,5 m przy podporach. Odmiana polecana do stosowania przy większych podporach w parkach i ogrodach o różnym charakterze, zarówno w miejscach reprezentacyjnych, przy wejściu na posesję, jak i w miejscach o charakterze naturalistycznym. Może być sadzona przy kratach, bramkach, przy ścianach i ogrodzeniach, przy altanach i pergolach, jest elastyczna i łatwo przyjmuje kształt podpór. Można ją sadzić także bez podpór w dużym ogrodzie skalnym. Często okulizowana w formie piennej jako ,,płacząca”. Wówczas trzeba pamiętać, aby nie przycinać jej krótko wiosną, ale pozostawiać ubiegłoroczne, długie przyrosty. W przeciwnym wypadku nie będzie kwitła.

Dostępne u producenta

Statystyka e-katalogu roślin

11216
rośliny
7711
opisów

Ostatni wpis:

2023-01-20
Abies procera 'Glauca'
17955
zdjęć
9003
roślin w produkcji
138
osób online