Juniperus pingii 'Wilsonii'
jałowiec Pinga 'Wilsonii'
Niewielki krzew iglasty o gęstym, stożkowym pokroju, ale lekko odseparowanych od siebie pędach, przez co poza przewodnikiem można wyróżnić kilka do kilkunastu pionowych pędów niższego rzędu, a powierzchnia korony w zarysie jest ząbkowana. Po 10 latach uprawy dorasta około 1 m wysokości i szerokości. Pędy są liczne, wzniesione, gałązki lekko zwieszają się. Igły przypominają łuski, mają od 3 do 5 mm długości i około 1 mm szerokości, są ułożone po trzy w okółkach, lekko odstają, są szarozielone, zimą stają się purpurowe. Roślina jednopienna, szyszki męskie i żeńskie występują na jednym osobniku. Okrągłe lub jajowate, granatowe szyszkojagody tworzą się na szczytach bocznych gałązek, mają od 5 do 9 mm średnicy, dojrzewają po 2 latach. Wymagania glebowe niewielkie, krzew preferuje podłoża lekkie i przepuszczalne. Niestety odmiana wrażliwa na mróz, a zwłaszcza suchy, mroźny wiatr, stąd często przemarza i dlatego jest rzadko spotykana w uprawie. Polecana do sadzenia w najcieplejszych rejonach kraju, w miejscach zacisznych, o wystawie południowej. Najlepiej prezentuje się w ogrodach skalnych oraz na wrzosowiskach. Odmiana uzyskana w 1909 r. z nasion zebranych przez E.H. Wilsona w Chinach.
| grupa roślin |
| STREFA | Temp. minimalne |
| 5B | -26°C / -23°C |
| 6a | -23°C / -21°C |
| 6b | -20°C / -18°C |
| 7a | -18°C / -15°C |
| 7b | -15°C / -12°C |
